Lectio Divina

29 kwietnia św. Katarzyny ze Sieny, dziewicy i doktora Kościoła, patronki Europy

Mt 11, 25-30

I. O czym mówi Bóg?

Fragment z Ewangelii wg św. Mateusza, który przypisany jest na święto św. Katarzyny ze Sienny, to trzecia część nazywana „Księgą tajemnic królestwa”. Rozpoczyna się przybyciem uczniów Jana Chrzciciela do Jezusa, by następnie przeczyć „laudację” Jezusa dla radykalnej postawy swego krewnego. W przeciwieństwie – to dalsza część rozdziału jedenastego – współczesnych mu krajan oraz miast, które były świadkami cudów Jezusa, a nie nawróciły się. I wówczas Jezus, zupełnie zmieniając ton, rozpoczyna uwielbianie swego Ojca. Ten moment modlitwy Jezus był szczególnie bliski dla św. Katarzyny ze Sienny. Była w wyjątkowy sposób zjednoczona z Bogiem. Trwając na modlitwie stawała się na wzór swego Mistrza: cicha i pokornego serca.

II. Co Bóg mówi do mnie?

„Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi”. To zdanie jest jedyne w Ewangeliach, w którym Bóg Ojciec nazwany jest przez Jezusa „Panem nieba i ziemi”. Najczęściej Jezus zwracał się do Ojca słowami: „Ojcze mój”. Jest to zatem wyjątkowo doniosłe zdanie, w którym można dostrzec wyjątkową wieź Jezusa z Ojcem. Jak określiłbym swoją wieź z Bogiem? Czy chętnie z Nim rozmawiam? Czy potrafię trwać przed Bogiem w milczeniu?

„Że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom”. Jezus uwielbia swego Ojca za to, że w najważniejszych sprawach dotyczących królestwa Bożego w pierwszym rzędzie zwrócił się do ludzi prostego serca, a pominął tych, którzy uważają się za inteligentnych czy wykształconych, lecz brakuje im skromności, pokory i mądrości Bożej. Grecki termin „nepios” oznacza dzieci, młodych, ludzi niedoświadczonych, potrzebujących pouczenia, czyli to człowiek, który zawsze jest gotowy się uczyć, ma w sobie dość pokory, by przyjąć „coś więcej” od innych.

Jako szczególne zaproszenie ze strony Jezusa przeczytam zdanie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. Podobnie jak objawienie mądrości, tak i słowa pociechy skierowane są szczególnie do ubogich, prostych ludzi najczęściej ciężko pracujących, zmagających się z trudnościami dnia codziennego. W księdze Mądrości czytamy: Czy rozmawiam z Jezusem, gdy jest mi ciężko, gdy napotykam przeciwności życiowe? Jak wówczas się zachowuję? Czy potrafię godnie i ze spokojem przeżywać moją słabość czy niepowodzenia?

Jezus zachęca mnie, nie bać się zmierzyć z trudnościami, jakie napotykam w ciągu dnia i by próbować je pokonać na Jego wzór. „Weźcie moje jarzmo na siebie”, to tyle, co zgodzić się, wsłuchiwać się w to, co Jezus mówi, podążać za Nim w Jego poszukiwaniu i wypełnianiu woli Ojca. Oznacza także kształtowanie swego serca w szkole Jezusa, na Jego wzór.

„Uczcie się ode Mnie, a znajdziecie ukojone dla dusz waszych”. Być uczniem Jezusa, należąc do Jego wspólnoty musi wiązać się z wysiłkiem. Lecz jest to praca, która zawsze przyniesie owoce, będzie sensowna i ostatecznie ukoi skołatane serce. ”Niespokojne jest serce człowieka dopóki nie spocznie w Bogu” (św. Augustyn).

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Św. Katarzyna ze Sieny w szczególny sposób dbała o posługę Ojca świętego, wówczas to był papież Grzegorz XI. Pomodlę się za obecnego Ojca świętego, o potrzebne dla niego dar Boże w dobrym wypełnianiu posługi pasterskiej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *