VI Niedziela Wielkanocy rok C

J 14, 23-29

I. O czym mówi Bóg?

Punktem wyjścia dzisiejszej Ewangelii jest pytanie Judy: „Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?” (w.14). Odpowiedzią Jezusa są słowa, w których zaznacza, że miłość do Niego musi się łączyć z zachowywaniem tego, co wcześniej powiedział uczniom. Strzeżenie słów Jezusa w swym sercu jawi się jako konkretny sprawdzian miłości do Niego. A odejście Jezusa do Ojca uczniowie winni postrzegać, jako zapowiedź ponownego radosnego spotkania w przyszłości.

II. Co Bóg mówi do mnie?

Jezusa zapewnia każdego z nas, że miłość Jego i Ojca będzie zamieszkaniem  Ich w sercu człowieka, który kocha Jezusa. „Przyjdziemy do niego i będziemy w nim przebywać”. Pomyślę o tej niezwykłej prawdzie. Ojciec i Syn chcą tworzyć ze mną więź miłości na wzór wspólnego mieszkania osób wzajemnie się kochających. Podziękuję za czułą i delikatną, do niczego nie zmuszającą mnie miłość.

Miłość do Jezusa poznaje się po czynach. Jeśli kocham Jezusa to będę przestrzegał zasad, które mi pozostawił, ponieważ „nauka, którą słyszycie nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca” – mówi Jezus. Ojciec bardziej od słów oczekuje ode mnie konkretnych czynów. Czy moja miłość do Jezusa przekłada się na postępowanie zgodne z przykazaniami? Jednak nie może to być przestrzeganie przykazań tylko z obowiązku czy zwyczaju. Mam być wyrazem bliskich więzi, pragnieniem przebywania z Jezusem podczas Eucharystii czy modlitwy.

„Paraklet, Duch Święty wszystkiego was nauczy i wszystko wam przypomni” – zapewnia Jezus. Misja Ducha Świętego polega na nauczaniu i przypominaniu tego, co Jezus powiedział i uczynił w czasie swego ziemskiego życia. Bóg Ojciec posyła Pocieszyciela, który jest źródłem dobrych pragnień i daje siłę do wypełniania Bożej nauki.

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Przypomnę sobie grzechy przeciw Duchowi Świętemu.

Piotr Koźlak CSsR