Poniedziałek VI tydzień Wielkanocy

J 15, 26-16, 4a

I. O czym mówi Bóg?

Tekst dzisiejszej Ewangelii składa się z dwóch części. Najpierw św. Jan ukazuje świadectwo  Parakleta i świadectwo wspólnoty. W drugiej części  Jezus mówi, że miłość do Niego, choć może być autentyczna zawsze jednak podlega słabości, i nie jest łatwo wytrwać w prawdziwej wierności Bogu. Dlatego przygotowuje apostołów na najcięższe próby. Chce ich umocnić duchowo, dlatego im obiecuje Parakleta, który doda im odwagi w trudnych chwilach.

II. Co Bóg mówi do mnie?

Jezus obiecuje uczniom Parakleta. „Parakletos” to nie to samo co pocieszyciel, albo nie tylko pocieszyciel. Bardzo często pocieszenie bywa sprowadzone do poklepywania po ramieniu, do uścisku, słów typu: „Nie martw się, jakoś to będzie”. Pocieszenie zmienia się w tanią pociechę, która nic nie kosztuje pocieszyciela, a pocieszanemu wcale nie przynosi żadnego wzmocnienia.

Oznacza „przywołany na pomoc”. To starożytny termin stosowany w sądownictwie wobec człowieka wezwanego do pomocy prawnej oskarżonemu w procesie . To on występował i przemawiał w sądzie w imieniu oskarżonego. Pomyślę, jak wzywam Ducha Świętego. Czy jest dla mnie Pocieszycielem, którego wzywam na pomoc?

Paraklet to „Duch Prawdy, On zaświadczy o Mnie” – mówi Jezus. Objawienie się Ducha Świętego nazywanego Parakletem ma przede wszystkim potwierdzić wszystko to, co mówił i czynił Jezus. Trzecia Osoba Trójcy Świętej daje niejako pieczęć na słowa i czyny Jezusa, że nie robił niczego z własnej woli, lecz we wszystkim był w pełni dla Ojca i zjednoczony z Ojcem. Jezus wykazał posłuszeństwo z miłości do granic.

„Abyście się nie załamali w wierze”. Po początkowym okresie lęku i zamknięcia się przed Żydami, apostołowie dzięki przyjęciu Ducha Świętego nabrali mocy i odwagi. Przed Sanhedrynem bez kompleksów mówili: „My nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli”. Objawienie się Parakleta ma służyć nabraniu odwagi.

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Przypomnę sobie jeden z darów Ducha Świętego: dar męstwa.

Piotr Koźlak CSsR