Piątek IV tydzień Wielkanocy

J 14, 1–6

I. O czym mówi Bóg?
Wieczór Ostatniej Wieczerzy miał podwójny wymiar: radosny i smutny. Po zapowiedzi zdrady przez Judasza i zaparcia się Piotra oraz zbliżającej się śmierci Mistrza Apostołowie poczuli się przygnębieni. Zagubienie i strach zawisły nad nimi jak ciężki całun. Dlatego Jezus wlewa w ich serca nadzieję, by ufali Ojcu i Jemu samemu, że spotkają się w niebie.

II. Co Bóg mówi do mnie?
„Nie pozwólcie, aby wasze serca były wstrząśnięte” – brzmi inne tłumaczenie zdania: „Niech się nie trwoży wasze serce”. Jezus pokonał śmierć, aby wyzwolić nas z trwogi przed nią, aby nikt się jej nie bał, ponieważ nie sam fakt śmierci jest najtrudniejszy, ale to, z czym stanę kiedyś przed Bogiem. Czy myślę o tym spotkaniu? Jakie czyny będą dla mnie obciążeniem, a z jakiego dobra będę dumny? Nadzieja, jaką przekazuje Jezus najbliższym, a przez nich nam wszystkim, to obietnica, że choć ich opuszcza, powróci, by zabrać ich do siebie, „abyście byli tam, gdzie Ja jestem”. Przez trzy lata wspólnego życia wytworzyła się między nimi więź miłości i przyjaźni. Pomyślę o mojej więzi z Jezusem. Jak bym ją określił? Czy czekam z tęsknotą na spotkanie i życie z Bogiem w niebie? We wcześniejszych fragmentach Ewangelii Jezus mówił o sobie, że jest Mesjaszem, Dobrym Pasterzem, a dzisiaj objawia siebie słowami: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”. Papież Benedykt XVI pisał: „Chrystus jest światłem, Chrystus jest drogą, prawdą i życiem. Idąc za Chrystusem, wzrokiem serca wpatrując się w Niego, odnajdujemy właściwą drogę. A iść za Chrystusem oznacza przede wszystkim uważnie słuchać Jego słowa. Iść za Chrystusem oznacza przestrzegać Jego przykazań. Iść za Chrystusem oznacza współczuć cierpiącym, okazywać serce ubogim; oznacza również mieć odwagę bronić wiary, ufać Kościołowi i kochać Jego Kościół”. Zastanowię się nad tymi zdaniami. Jak ma się do nich moje życie?

III. Do czego wzywa mnie Bóg?
Wyznam wiarę słowami: Jezu, Ty jesteś moją drogą, prawdą i życiem.