Czwartek IV tydzień Wielkanocy

J 13, 16–20

I. O czym mówi Bóg?
Dzisiejszy fragment Ewangelii wpisany jest w kontekst Ostatniej Wieczerzy. Po umyciu uczniom nóg Jezus zachęca ich do naśladowania Jego służebnej postawy. Jednocześnie przypomina, że muszą być przygotowani nie tylko na przeciwności czy wrogość, ale i śmierć. Jednak nawet perspektywa oddania życia nie powinna zachwiać wiarą uczniów Chrystusa.

II. Co Bóg mówi do mnie?
„Sługa nie jest większy od swego pana”. Jezus przypomina, że postawą człowieka wierzącego jest służba. Sam pokazał to jasno: umył Apostołom nogi. Nie tylko mówił o służbie, ale w konkretny sposób pokazywał, co to znaczy służyć. Tym samym objawił, że służba jest nie tylko zwyczajną pomocą drugiemu, ale niesie ze sobą błogosławieństwo. „Będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie”. Każdy z nas jest powołany, by żyć błogosławieństwem służby. Zapytam się, jak rozumiem służbę i czy potrafię służyć innym. Jezus ma świadomość, że aby wypełniła się wola Boża wobec Niego, musi przyjąć z pokorą także zdradę jednego ze swoich najbliższych. „Kto ze mną spożywa chleb, ten podniósł na mnie swoją piętę” (Ps 41, 10). Myśl, że jeden z Apostołów Go zdradzi, z pewnością napełniała Jezusa smutkiem. Jednak gestami miłości i służby obejmuje także Judasza. Do końca go kocha. Pomyślę o osobach, które były nieszczere wobec mnie, w jakimś sensie mnie zdradziły. Zapytam się także o moje większe czy mniejsze zdrady wobec Jezusa i innych. Kiedy i kogo zdradziłem? Jezus prosi Apostołów, by byli przygotowani na różnego rodzaju trudności, wrogość i prześladowania. Muszę wiedzieć, że odważne przyznawanie się do Boga, bezkompromisowe mówienie prawdy nie zawsze spotyka się z pozytywną reakcją ludzi. Czy jestem na to przygotowany?

III. Do czego wzywa mnie Bóg?
Poproszę, bym umiał konkretnie pomagać. „Jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 6, 2).