Święto św. Benedykty od Krzyża (Edyty Stein) – dziewicy, męczennicy, patronki Europy

I. O czym mówi Bóg?

Czwarty rozdział Ewangelii św. Jana rozpoczyna opis spotkania Jezusa z Samarytanką w Sychar. Początkowy dialog nie wskazywał, że dokona się zmiana życia w kobiecie. Lecz im dłużej ze sobą rozmawiali, Samarytanka – początkowo wątpiąca w Jezusa – zrozumiała, że rozmawia z nią ktoś więcej niż prorok. Choć wychowana w innej kulturze i innej tradycji religijnej, uwierzyła słowom Jezusa.

Święto św. Benedykty od Krzyża, Edyty Stein, karmelitanki, nawróconej na katolicyzm żydówki, zamordowanej w obozie koncentracyjnym w Auschwitz pod koniec II wojny światowej, niesie przesłanie, że Jezus wychodzi naprzeciw każdego człowieka, który pragnie czcić Boga „w Duchu i prawdzie”.

II. Co Bóg mówi  do mnie?

Jezus rozmawia z Samarytanką. Żydzi mieli zakaz rozmawiania z Samarytanami. Byli oni bowiem potomkami asyryjskich kolonistów. Żydowski Rabbi nie mógł w publicznym miejscu rozmawiać z niewiastą. Jezus przełamuje sztywne i nieludzkie schematy nakazów i zakazów. Nie boi się rozmawiać z kobietą z Sychar. Nazwa miasta oznacza: „zatkany”. Człowiek jest zatkany, czyli odcięty od źródła, wysuszony, w jego duszy nic nie płynie. Kobieta jest zatem symbolem człowieka, w którym nie ma prawdziwego życia.

„Kobieta powiedziała do Jezusa: Panie, widzę, że jesteś prorokiem”. W rozmowie z kobietą Jezus okazując jej szacunek i będąc wobec niej serdecznym, potrafił skłonić ją do szczerości. Mówi prawdę o swoim pogmatwanym życiu (miała pięciu mężów, dlaczego tak wielu? Czy odchodzili z jej winy?, z jakiego powodu?, nieznośny jej charakter?). Jezus jednak ma odwagę mówić jej trudną prawdę., którą ona z pokorą przyjmuje. Uświadomię sobie, że rozmowa z Jezusem podczas modlitwy nie zawsze musi być prosta i miła, ale czasami wymaga omówienia skomplikowanych spraw. Czy nie boję się mówić Jezusowi o wszystkich sprawach? Których problemów boje się najbardziej?

„Prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie”. Jezus nie wskazując na jedno główne miejsce kultu Boga – ani Jerozolima, ani Garizim – przypomina, że „w Duchu i prawdzie” oznacza postawę człowieka, który w szczerości, z najlepszymi intencjami wielbi Boga. Prawdziwe uwielbienie Boga dokonuje się tylko w postawie wewnętrznej autentyczności, w zgodzie z drugim człowiekiem, bez wewnętrznego zakłamania, dwulicowości.  Tylko „takich czcicieli chce mieć Ojciec”.

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

W czasie II wojny światowej zginęło, zostało zamordowanych tysiące biskupów, kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych. Pomodlę się za nich.