Środa XXXII tydzień zwykły, św. Marcina z Tours biskupa

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Łk 17, 11-19

I. O czym mówi Bóg?

Jezus podąża cały czas do Jerozolimy. W tej drodze wstępuje do miast i wiosek, gdzie spotyka różnych ludzi. Przechodząc przez pogranicze Samarii i Galilei przybył do wioski, poza którą byli trędowaci. Ich chorobę uznawano za nieczystą i wykluczano ich z danej społeczności. Słyszą, że Jezus dokonuje uzdrowień w wiosce, więc mają odwagę udać się do Niego. Trędowatych jest dziesięciu i zostają wszyscy uzdrowieni. Jednak tylko jeden wraca do Jezusa – samarytanin – i okazuje wdzięczność za przywrócone mu zdrowie. Jezus, pomagając chorym czy potrzebującym, nigdy nie domagał się od ludzi jakiejkolwiek wdzięczności. Czynił wszystko bezinteresownie. Jednak wdzięczność powinna być obecna w życiu tych, którzy od kogokolwiek otrzymują pomoc.

II. Co Bóg mówi do mnie?

„Wyszło naprzeciw Jezusa dziesięciu trędowatych”. Pomyślę o tym nieoczekiwanym spotkaniu Jezusa z bardzo chorymi, i co gorsza pogardzanymi ludźmi. Choroba sprawiała, że uznawano ich za niegodnych bycia ze zdrowymi. Wiązano chorobę z grzesznością. Przypomnę sobie, z jaką do tej pory spotkałem się chorobą, która we mnie wywołała szok, smutek, czy zastanowienie? Czy nie mam problemu być blisko ludzi ciężko chorych, u których objawy zewnętrzne nie są przyjemne?

Trędowaci, choć byli wyrzuceni poza ramy swojej wspólnoty mają odwagę wołać: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami”. Zwracają się do Jezusa tytułem „Mistrzu”, czyli postrzegają Go jako osobę mającą władzę duchową. Mają głębokie przekonanie, że tylko Jezus ma moc uwolnić ich od trądu. Czy w chwilach choroby lub cierpienia, w sytuacjach bezradności i braku nadziei potrafiłem się modlić? Czy mimo wszystko ufałem, że Bóg jest moją jedyną nadzieją?

Jezus nie uzdrawia ich w podobny sposób, jak to czynił wobec innych cierpiących, ale mówi: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. Przypomina tym samym wersety z księgi Kapłańskiej, w której było zapisane, by człowiek z trądem, gdy choroba ustępowała pokazał się kapłanowi, a on oceniał, czy uleczony może powrócić do wspólnoty. Polecenie to jest swoistą próbą wiary, ponieważ „gdy szli, zostali oczyszczeni”. Jezus chce się przekonać, czy rzeczywiście będą posłuszni Jego słowu, i czy wierzą w moc Jego słów. Jak postrzegam w moim życiu słowa, które do mnie mówi Jezus?

Z dziesięciu uzdrowionych tylko jeden wrócił „chwaląc Boga, upadł na twarz i dziękował”. Ewangelista dodaje, że „był to samarytanin”. Uzdrowiony z trądu staje się podwójnym przykładem: potrafi być wdzięczny Jezusowi za zdrowie, i jednocześnie pokazuje Żydom, że choć praktykował inny kult, to swoją wiarą dorównuje najbardziej bogobojnym Żydom. Jak oceniam siebie pod względem wdzięczności Bogu i ludziom?

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Postanowię sobie, że za każde dobro, życzliwość będę mówił: „dziękuję”.