Poniedziałek IV tydzień Wielkanocy

J 10, 11–18

I. O czym mówi Bóg?
Jednym z określeń Jezusa jest „pasterz” – dobry pasterz. Jedno małe słowo, a mówi o zupełnie innej postawie wobec owiec. Dobry Pasterz jest gotowy oddać życie za powierzone Mu owce. Zna je, a one Go rozpoznają, ponieważ słuchają Jego głosu.

II. Co Bóg mówi do mnie?
Najważniejsza prawda o Jezusie jako Dobrym Pasterzu to zapewnienie z Jego strony o gotowości oddania życia za owce Mu powierzone. By podkreślić tę prawdę, Jezus w dzisiejszym krótkim fragmencie powtarza ją aż trzy razy: „Dobry pasterz daje życie za owce” i „Życie moje oddaję za owce”. Za trzecim razem podkreśla, że nie tylko oddaje życie, ale że jest to dobrowolna ofiara: „Nikt mi życia nie zabiera, lecz Ja sam z siebie je oddaję”. Dobry pasterz zna swoje owce i one go znają. W języku hebrajskim słowo jada, czyli „pozna(wa)ć”, nie odnosi się tylko do poznania intelektualnego, ale oznacza głęboką więź, relację opartą na żywym doświadczeniu. Ta więź między Bogiem a człowiekiem powinna się rozwijać na wzór więzi Ojca z Synem: „Podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca” – przypomina Jezus. Tylko ten może być dobrym pasterzem na wzór Jezusa, kto w taki sposób zna powierzone mu osoby. Jeżeli chcę należeć do owczarni Dobrego Pasterza, muszę spełnić jeden warunek: słuchać Go. Słuchanie Jezusa jest warunkiem wejścia w prawdziwą z Nim wspólnotę, a to zakłada konieczność współpracy człowieka z Bogiem. Bóg zna każdego człowieka i chce jego zbawienia, ale ono się nie dokona bez szczerego i wolnego otwarcia się na Jego łaskę.

III. Do czego wzywa mnie Bóg?
„Bóg odkupił nas bez nas, ale nie może nas zbawić bez nas”. Pomyślę o tych słowach św. Augustyna.