Wtorek IV tydzień Wielkanocy

J 10, 23–30

I. O czym mówi Bóg?
Jezus uczestniczył we wszystkich ważnych uroczystościach związanych ze świątynią jerozolimską. Nie inaczej było w przypadku jej poświęcenia. Przechadzając się w portyku Salomona, widział od strony wschodniej dolinę rzeki Cedron. W takich okolicznościach Żydzi prowokują Go pytaniami o Jego mesjańską tożsamość i misję, a przecież Jezus dał im już wiele znaków świadczących i o Jego boskim pochodzeniu, i o zadaniu, jakie ma do spełnienia.

II. Co Bóg mówi do mnie?
Rodacy Jezusa ciągle mają wątpliwości, kim On naprawdę jest. A Jezus jakby powoli tracił cierpliwość wobec nich. Wypomina im: „Powiedziałem, a nie wierzycie”, i przypomina o cudach, których dokonywał w imię Ojca. One też nie przekonały Żydów. Pomyślę, czy i we mnie nie ma jakichś wątpliwości dotyczących Jezusa i Jego nauki. „Wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec”. Jezus,
po wielu próbach przekonania Żydów do swojej mesjańskiej tożsamości, stwierdził, że ci, którzy uparcie nie wierzą w to, że jest On Synem Bożym, po prostu nie chcą należeć do Jego owczarni. Zastanowię się nad moją przynależnością do Kościoła. Czy jestem z tych, którzy słuchają słów Jezusa i naśladują Go w tym, co mówi i czyni? Jezus zapewnia, że ci, co należą do Jego owczarni, czyli
Kościoła, „nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki”. Mogę być pewny, że trwając w Kościele i w jego nauce, idę bezpieczną drogą ku zbawieniu. A ponieważ Jezus dodaje, że „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”, wiem, że będąc w dłoniach Dobrego Pasterza, jestem również w dłoniach kochającego Ojca.

III. Do czego wzywa mnie Bóg?
Przeczytam w Katechizmie rozdział poświęcony Kościołowi.