Niedziela Dobrego Pasterza

J 10, 1–10

I. O czym mówi Bóg?
W Biblii znajdujemy różne określenia Jezusa: Rabbi, Nauczyciel, Syn Człowieczy, Mesjasz. Ewangelia św. Jana nazywa Go jeszcze inaczej: Pasterz, Dobry Pasterz. W dzisiejszych czasach, a zwłaszcza tam, gdzie ludzie nie mają kontaktu z pastwiskami, owcami czy innymi zwierzętami, nie do końca jest jasne, co to znaczy być pasterzem. Jezus jako Pasterz zna swoje owce, mówi do nich po imieniu, staje na ich czele. I ostatecznie jest gotowy oddać za nie życie.

II. Co Bóg mówi do mnie?
Jezus, opisując dobrego pasterza, mówi, że „owce słuchają jego głosu”. Słowo „słuchać” powiązane jest ze słowem „posłuszeństwo”, po-słuchać. Posłuszeństwo wobec Jezusa wyraża się w słuchaniu tego, co mówi do mnie, a potem wypełnianiu tego, co słyszę, czyli realizowaniu w życiu na co dzień. Słowo Jezusa nie jest wówczas teorią, ale jest żywe. Zapytam się: kogo słucham? Kogo słowa są dla mnie najważniejsze? „Znam owce moje i moje Mnie znają”. Rzeczywiście Jezus zna nasze serca, wie o wszystkich naszych radościach i smutkach, zwycięstwach i porażkach. „Przenikasz i znasz mnie, anie”, czytamy w Księdze Psalmów. Jednak druga część jest już trudniejsza: „i moje Mnie znają”. Na ile znam Jezusa? Co mogę o Nim powiedzieć? Nie tylko to, co jest napisane w Biblii, ale co podpowiada mi serce? Dobry Pasterz „woła swoje owce po imieniu”. Nikt nie jest dla Boga anonimowy. Każdy jest chciany i kochany nie tylko od momentu narodzin, ale od poczęcia; więcej: „Zanim kształtowałem cię w łonie matki, znałem cię” (Jr 1, 5). Byliśmy w zamyśle Boga od zawsze umiłowani, chciani i znani z imienia. Ta wzajemna znajomość Pasterza z owcami owocuje obustronną ufnością. Mają do siebie zaufanie takie wielkie, że owce postępują za Nim, gdziekolwiek je prowadzi. Ufają Mu, że wybiera dobrą drogę i kieruje je ku ostatecznemu celowi.

III. Do czego wzywa mnie Bóg?
Pomyślę, czy moje życie wiary wyraża się w zaufaniu do Boga.