Wtorek I tydzień zwykły

W Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: „Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży”. Lecz Jezus rozkazał mu surowo: „Milcz i wyjdź z niego!”. Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego. A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: „Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne”. I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej. Mk 1, 21–28

Bo każdy czegoś ode mnie chce…

Wybieram numer do znajomego. Rozmawiamy dłuższą chwilę. Na zakończenie mówię: „Niech ci się dobrze wiedzie, pozdrów ode mnie całą rodzinkę!”. A on pyta: „Nie zapomniałeś o czymś jeszcze?”. Odpowiadam: „A o czym miałbym zapomnieć?”. Kiedyś wyjaśnił mi swoją postawę, mówiąc, że ludzie dzwonią do niego tylko wtedy, gdy czegoś potrzebują. Rozmawiając ze mną, z przyzwyczajenia zapytał, czy nie zapomniałem go o coś poprosić. I dodał: „Bo każdy czegoś ode mnie chce!”.

Myślę, że nie tylko on jest do tego przyzwyczajony. Niestety. A przecież nieraz dane nam było doświadczyć, że ktoś zupełnie bezinteresownie, bez ukrytej intencji, tak po prostu był przy nas. Jezus przychodzi i staje przy mnie całkowicie bezinteresownie. Wiem o tym, a jednak czasem w głębi duszy wołam jak opętany z dzisiejszej Ewangelii: Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku?

A On przychodzi, by mnie uzdrawiać, przynieść mi pokój. On przychodzi, bo mnie kocha i chce ze mną być. Zwyczajnie i po prostu – chce ze mną być!

Panie Jezu, dziękuję Ci za Twoją bezinteresowną obecność przy mnie. Dziękuję, że przychodzisz do mnie ze względu na mnie samego, a jeśli czegoś ode mnie chcesz, to dlatego, że pragniesz, bym był szczęśliwy. Dziękuję Ci, Jezusie Nazarejczyku!

ks. Eugeniusz Ploch