Świętych Apostołów Filipa i Jakuba

Jezus powiedział do Tomasza: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście». Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy». Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż nam Ojca”? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. To Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie – wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła! Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię». J 14, 6-14

I. O czym mówi Bóg?

W święto apostołów Filipa i Jakuba przywoływany jest fragment Ewangelii, w której Filip wyraża prośbę do Jezusa, by objawił im Ojca. Jego prośba poprzedzona jest dialogiem Jezusa z Tomaszem. „Dydimos” wraz z pozostałymi apostołami jest wstrząśnięty na wieść o tym, że Mistrz i Nauczyciel ich opuszcza. Jezus jednak przedstawia im cel swojego odejścia: to nie tylko powrót do Ojca, ale przygotowanie im miejsca w domu Ojca. Obiecuje im, że osobiście przyjdzie powtórnie, aby zabrać ich do siebie. Dodatkowo Jezus po raz pierwszy opisuje siebie przy pomocy trzech rzeczowników: droga, prawda i życie.

II. Co Bóg mówi do mnie?

„Panie, pokaż nam Ojca”. Filip prosi Jezusa, by w nadzwyczajny sposób przybliżył im swego Ojca, a przecież Jezus przez trzy lata poprzez wszystko, co mówił i czynił objawiał, kim jest Ojciec. Przypomnę sobie przypowieści mówiące o przebaczającym, kochającym czy miłosiernym Ojcu.

„Tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś?”. Pomyślę, ile to już lat jestem osobą wierzącą, ile czasu minęło od świadomego wyboru drogi życia z Bogiem?

„Wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie?”. Jezus przekazuje apostołom największe tajemnice. Mówi o swej niezwykłej więzi z Ojcem. Więź Ojca z Synem jest niewidzialna, ale można dostrzegać jej skutki. Słowa i czyny Syna Bożego są słowami i czynami Ojca. „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10, 30).

„Kto wierzy we Mnie, będzie dokonywał takich dział, jakie Ja czynię”. Zdanie, w którym Jezus zapewnia, że uczniowie w przyszłości będą dokonywać podobnych dział jak On poprzedzone są uroczystym podwójnym słowem „amen”. Jezus zatem daje absolutna pewność Bożego działania w życiu apostołów, jeśli tylko będą wierzyć w Niego. Ojciec chce działać w uczniach i poprzez nich.

„A o cokolwiek poprosicie w imię moje, Ja to spełnię”. Jezus daje również drugą obietnicę: będzie spełniał wszelkie prośby uczniów, które będą zanoszone w Jego imię, czyli w jedności z Jezusem. Uczniowie będą mogli czynić niezwykłe znaki na wzór Mistrza dlatego, że On sam ich dokona na ich prośbę. Jest to zatem modlitwa w pełnej jedności z Jezusem. Modlitwa jest skuteczna wówczas, gdy wyraża wolę Ojca i dotyczy dobra w życiu na co dzień.

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Zastanowię się nad zdaniem „Mojżesz rozmawiał z Bogiem, jak się rozmawia z przyjacielem” (Wj 33, 11).