Sobota XXIII tydzień zwykły, Najświętszego Imienia Maryi

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta. Czemu to wzywacie Mnie: „Panie, Panie!”, a nie czynicie tego, co mówię? Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je. Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, wezbrana rzeka uderzyła w ten dom, ale nie zdołała go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany. Lecz ten, kto usłyszał, a nie wypełnił, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. Gdy rzeka uderzyła w niego, od razu runął, a ruina owego domu była wielka».

Łk 6, 43-49

I. O czym mówi Bóg?

Jezus, tym razem, w dwóch porównaniach mówi o kolejnych ważnych prawdach dla tego, kto chce być Jego uczniem. Zwraca uwagę, że w świecie przyrody istnieje ścisła zależność między rodzajem drzewa a rodzajem wydawanych przezeń owoców. Drzewo ocenia się po jego owocach, a człowieka po jego czynach. Na nic zdadzą się nawet najgorliwsze czy najdłuższe modlitwy, gdy zabraknie konkretów w codziennym życiu. Nie będzie dobrych owoców życia, gdy nie postawi się solidnego fundamentu, a skałą na której każdy wierzący musi budować swoją przyszłość jest Jezus i żywa z Nim więź.

II. Co Bóg mówi do mnie?

„Każde drzewo poznaje się po jego owocu”. Jezus odwołuje się do znanych obrazów z historii Izraela.  Prorocy Starego Testamentu,  Izajasz i Jeremiasz porównywali Naród Wybrany do krzewu winnego, a jego życie religijne do owocowania. Zestawienie roślin szlachetnych i bezużytecznych obrazuje przepaść między dobrymi a złymi czynami. Popełniane grzechy przez Izraelitów opisywali jako wydawanie cierpkich i nie nadających się do jedzenia owoców. Pomyślę, czy moje życie jest potwierdzeniem słów Jezusa, czy jestem drzewem, które wydaje dobre owoce.

Kiedy dobre drzewo przestaje wydawać dobre owoce? Jeśli zostanie zaatakowane przez jakąś chorobę lub szkodnika. Jeśli w moim życiu mało jest dobra muszę zapytać się o przyczyny, główny powód, że nie owocuję dobrymi czynami. Uważnie przeczytam słowa Jezusa: „Dobry człowiek z dobrego skarbca swojego serca wydobywa dobro, a zły człowiek zło”.

Jezus przypomina mi prawdę o słowach, które wypowiadam. Wszystko, co mówię świadczy o moim życiu duchowym. „Usta mówią według tego, czym jest przepełnione serce”. Zastanowię się, czy nie za dużo mówię, czy to co mówię jest prawdą, czy wypowiadane słowa są zgodne z tym, co robię? Przypomnę sobie słowa Jakuba apostoła: „Jeśli kto nie grzeszy słowem jest mężem doskonałym, zdolnym utrzymać w ryzach całe ciało” (3,2).

Po przypowieści o drzewie i jego owocach Jezus opowiada o dobrej i złe budowli. Dom obrazuje życie każdego człowieka. Żeby w nim bezpiecznie zamieszkać dom musi być wybudowany na solidnym fundamencie. Życie, by miało sens musi być oparte na trwałych wartościach. Jak oceniam moje życie. Czy mogę ze spokojem sumienia powiedzieć, że buduję dom życia na fundamencie wiary, nadziei i miłości?

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Wrócę do słów papieża Jana Pawła II: „Każdego dnia musi odzywać się w sercu: jak budować ten dom, któremu na imię życie? Co to znaczy budować na skale? Budować na skale to przede wszystkim budować na Chrystusie i z Chrystusem, znaczy budować na fundamencie, któremu na imię miłość ukrzyżowana. To budować z Kimś, kto znając nas lepiej niż my sami siebie, mówi do nas: «drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję». To budować z Kimś, kto zawsze jest wierny, nawet jeśli my odmawiamy wierności, bo nie może zaprzeć się samego siebie. To budować z Kimś, kto stale pochyla się nad zranionym ludzkim sercem i mówi: «Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz»”.