Poniedziałek V tydzień Wielkanocy, św. Floriana

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie». Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?» W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem». J 14, 21-26.

I. O czym mówi Bóg?

Największa tajemnica chrześcijaństwa to objawienie miłości Boga: Ojca i Syna w Duchu Świętym. Czymś niewyobrażalnym dla człowieka – ponieważ umysł tego pojąć do końca nie może – to, że Jezus przychodząc na ziemię chce mówić człowiekowi o największej tajemnicy Boga Trójjedynego, intymnej, duchowej więzi Syna ze swoim Ojcem. Tajemnica obecności Boga w człowieku ma także swój zewnętrzny, konkretny wymiar, a jest nią przestrzeganie przykazań.

II. Co Bóg mówi do mnie?

Mając tylko najbardziej ogólną wiedzę o jednoczącej miłości Boga Ojca i Syna wiemy, jak winniśmy postępować. Kto chce się zbliżać do miłości Syna powinien uważnie patrzeć na przykazania. „Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje” – przypomina Jezus. Miłość do Jezusa jest niezwykle konkretna, ponieważ nie opiera się tylko na uczuciu, emocjach, ale wyraża się w zachowywaniu przykazań. „Jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę” – potwierdza Jezus w kolejnym zdaniu tego samego fragmentu Słowa Bożego. Pomyślę, dlaczego przestrzeganie przykazań jest tak ważne? Są wyrazem miłości do Boga, który je dał. „Kto Mnie miłuje będzie zachowywał moją naukę” – przypomina Jezus.

Przykazania pochodzące od Boga, nie tylko te dziesięć, można je porównać do pewnych zasad, reguł, które gdy są przestrzegane stają się drogą prowadzącą do celu, albo drogą, dzięki której Bóg trafia do naszego serca.

Takiego człowieka, jak mówi Jezus „Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego i u niego zamieszkamy”. Jeżeli ktoś z miłością wypełnia przykazania, stają się one drogą do spotkania Boga i trwania z Nim w jedności. Jest to swoista więź, która można porównać z mieszkaniem z kimś kochanym pod wspólnym dachem. Zamieszkanie Boga w człowieku wierzącym jest zależne poniekąd nie tyle od Boga, ile od nas samych, czyli od miłowania Jezusa i zachowywania Jego słowa. Zapytam się, czy chętnie wstępuję na choćby krótkie Nawiedzenia Najświętszego Sakramentu? Jak pojmuję obecność Boga we mnie i w drugiem człowieku?

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Odmówię powoli i z namysłem 10 Przykazań Bożych.