Poniedziałek XX tydzień zwykły

Mt 19, 16-22

I. O czym mówi Bóg?

Jezus kontynuuje wędrówkę do Jerozolimy. W czasie tej drogi spotyka człowieka, który jak później się okazuje jest młodzieńcem, lecz ma odwagę i wiedzę, by zadać Mu najbardziej podstawowe pytania dotyczące sensu życia. Jezus w swoich odpowiedziach próbuje go zmobilizować do realizowania najwyższych wartości duchowych, łącznie z oddaniem swoich dóbr materialnych ubogim. Nie wiadomo do końca, co ostatecznie postanowił zrobić młody człowiek, ale odszedł „zasmucony”.

II. Co Bóg m owi do mnie?

Młody człowiek zadaje Jezusowi proste, a jednocześnie ważne pytanie: „Nauczycielu, co mam dobrego czynić, aby otrzymać życie wieczne?”. Zauważę, że dla młodzieńca Jezus nie jest przypadkową osobą. Nazywa Go „Nauczycielem” i pyta Jezusa o najważniejsze sprawy: jak dobrze przeżyć życie, by dostać się do nieba. Pomyślę, do kogo zwraca się z najważniejszymi pytaniami? Przed kim otwieram serce, by mieć odpowiedź na nurtujące mnie problemy? Muszę zapamiętać regułę ojców pustyni: „Ważnych pytań nie zadaje się przypadkowym osobom”. Jeżeli o ważne sprawy zapytasz kogoś przypadkowego, otrzymasz „przypadkową” odpowiedź.

Jezus nie daje od razu bezpośredniej odpowiedzi. Na pytanie młodego człowieka odpowiada pytaniem: „Dlaczego pytasz Mnie o dobro?”. Tym samym skierowuje tok jego myślenia ku Bogu: „Tylko jeden jest Dobry”. Dobry oznacza Boga. Jezus zanim powie młodzieńcowi, co konkretnie powinien czynić, zwraca jego pytanie ku Bogu. Tylko Bóg jest prawdziwie dobry, więc każdy człowiek powinien przede wszystkim pytać się Boga, czego On oczekuje ode mnie, i na co powinienem zwrócić uwagę w moim postępowaniu, by moje życie podobało się tylko Jemu. Zastanowię się, jak myślę o Bogu, i czy przede wszystkim z Nim rozmawiam o moim życiu?

Na kolejne pytanie młodzieńca, które zasady winien szczególnie przestrzegać, Jezus wylicza niektóre przykazania Dekalogu. Dopytanie młodego człowieka nie jest bezzasadne, ponieważ „Tora” zawierała bardzo dużą liczbę przykazań i ich interpretacji. Jezus wymienia przykazania drugiej tablicy Dekalogu.  A dołączenie przykazania miłości bliźniego świadczy, że ono właśnie streszcza drugą część dziesięciu przykazań. Zastanowię się, jak wypełniam przykazania Dekalogu. Czy są dla mnie drogowskazami ku coraz lepszemu życiu?

Młodzieniec robi dobre wrażenie w oczach Jezusa. Mimo młodego wieku stara się postępować zgodnie z zasadami swojej religii. „Czego mi jeszcze brakuje?” – stawia Nauczycielowi kolejne pytanie. Czy jestem zadowolony z mojego dotychczasowego życia w wierze, czy zauważam postępy, czy pytam siebie i Boga, co mogę zrobić więcej, by moja wiara się rozwijała?

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Powoli i z rozwagą wypowiem głośnio przykazania Boże. Zastanowię się nad nimi i pomyślę, które z nich najtrudniej mi jest realizować.

Piotr Koźlak CSsR