Czwartek XVIII tydzień zwykły

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»

A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».

Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»

Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».

Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.

Odtąd zaczął Jezus Chrystus wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku».

Mt 16, 13-23

I. O czym mówi Bóg?

Dzisiejszy fragment Ewangelii – spotkanie i rozmowa Jezusa z apostołami w okolicach Cezarei Filipowej –  można podzielić na cztery części, które ściśle się ze sobą łączą. Pierwsza z nich to pytanie postawione przez Jezusa; druga jest odpowiedzią udzieloną przez Piotra. W trzeciej części jest obietnica złożona Piotrowi, a w jego osobie wszystkim jego następcom, jako zwierzchnikom Kościoła. Ostatnie zdania to niejako drugi dialog Piotra z Jezusem, w którym apostoł chce odwieźć swego Mistrza od drogi cierpienia i śmierci. Jezus kończy rozmowę  niezwykle mocnym skarceniem Piotra.

II. Co Bóg m owi do mnie?

Dlaczego Jezus przyszedł z okolice Cezarei Filipowej? Dzisiaj to miejscowość Banjas, u stóp góry Hermon, skąd wypływa rzeka Jordan. Tam znajduje się ogromna skała, do której Jezus się odwoła w dialogu z Piotrem.

„Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?”. W odpowiedzi na pytanie Jezusa apostołowie nie mają problemu, by powiedzieć, jak Jezus jest postrzegany przez ludzi, z którymi się oni spotykają. Zastanowię się, jak postrzegają Jezusa moi najbliżsi, znajomi, koledzy z pracy, sąsiedzi?

Jezus jednak – jak dobry wychowawca – drąży temat i stawia kolejne, już trudniejsze pytanie: „Wy za kogo Mnie uważacie?”. To znaczy: kim jestem dla każdego z was osobiście? Jak najbardziej szczerze odpowiedziałbym Jezusowi?

„Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Jedynym, który zabiera głos jest Piotr. Zdanie wypowiedziane przez Piotra jest bardzo syntetycznym wyznaniem wiary.  Jakiego wyznania użyłbym, by wyrazić wiarę i miłość w Jezusa, Syna Bożego?

Jezus akceptuje i przyjmuje wyznanie Szymona Piotra, które jest niejako wypowiedzią w imieniu pozostałych apostołów. I od razu wyjaśnia mu, że jego słowa są owocem łaski działającego w nim Ojca. Nadto – co dodatkowo ukazuje doniosłość chwili – zmienia mu imię na Piotr, czyli „skała” oraz składa obietnicę dotyczącą jego przyszłości.

„Ty jest Piotr, czyli Opoka (Skała) i na tej Opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielnego go nie przemogą”. Uświadomię sobie, że Kościół w którym żyję nie jest Kościołem związanym z jakimś kontynentem, krajem czy diecezją. Nie jest Kościołem papieży, czy biskupów. Kościół jest Jezusa Chrystusa, Syna Boga Żywego. Jest Kościołem grzeszników, więc jest słaby, ale jest święty i mocny świętością Chrystusa i niezwyciężony mocą Zmartwychwstałego. Czy taki Kościół kocham i do takiego Kościoła chce należeć? Czy w takim Kościele chcę żyć i takiego Kościoła, jeśli trzeba będzie, bronić?

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Przeczytam fragment z Katechizmu Kościoła Katolickiego dotyczący Kościoła (nr 751n)

Piotr Koźlak CSsR