Czwartek IV tydzień Wielkanocy

J 13, 16-20

I. O czym mówi Bóg?

Dzisiejszy fragment Ewangelii wpisany jest w kontekst Ostatniej Wieczerzy. Po umyciu uczniom nóg Jezus zachęca ich do naśladowania Jego służebnej postawy. Jednocześnie przypomina, że ci, którzy są Jego uczniami muszą być przygotowani nie tylko na przeciwności, czy wrogość, ale i na śmierć. Jednak nawet perspektywa oddania życia nie powinna podciąć skrzydeł wierzącym.

II. Co Bóg m owi do mnie?

„Sługa nie jest większy od swego Pana”. Jezus przypomina, że postawą człowieka wierzącego jest służba. Sam pokazał to w ewidentny sposób: umył apostołom nogi. Nie tylko mówił o służbie, ale w konkretny sposób pokazywał, co to znaczy służyć. Tym samym objawił, że służba jest nie tylko zwyczajną pomocą drugiemu, ale niesie ze sobą błogosławieństwo. „Będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie”. Każdy z nas jest powołany, by żyć błogosławieństwem służby. Zapytam się, jak rozumiem służbę  i czy jestem osoba, którą służy innym?

Jezus ma świadomość, że aby wypełniło się wszystko wobec Niego musi przyjąć z pokora także zdradę z grona swoich najbliższych. „kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę” (Ps 41, 10). Myśl, że jeden z apostołów Go zdradzi, z pewnością napełnia Jezusa smutkiem. Jednak gestami miłości i służby obejmuje także swego zdrajcę. Nie wyklucza Judasza z kręgu troski. Do końca go kocha. Pomyślę o osobach, które były nieszczere wobec mnie, w jakimś sensie mnie zdradziły. Lecz zapytam się także o moje większe czy mniejsze zdrady wobec Jezusa i innych osób. Kiedy i kogo zdradziłem?

Jezus prosi apostołów, by byli przygotowani na różnego rodzaju trudności, wrogość czy prześladowania. Muszą wiedzieć, że odważne przyznawanie się do Boga, bezkompromisowe mówienie prawdy musi się spotkać z reakcją ludzi. Czy jestem na to przygotowany?

III. Do czego Bóg mnie wzywa?

Poproszę, by umiał konkretnie pomagać. „Jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 6,2).

Piotr Koźlak CSsR