Lectio Divina

Wtorek V tydzień zwykły

Mk 7, 1-13

I. O czym mówi Bóg?
Jezus przyjmuje kolejną grupę ludzi – faryzeuszów i uczonych w Piśmie. Chcą z Nim dyskutować o stworzonej przez poprzednie pokolenia tradycji. Choć są gośćmi to nie mogą powstrzymać się, by nie zwrócić Jezusowi uwagi na nieprawidłowe – wg prawa żydowskiego – zachowanie Jego uczniów. Dla Jezusa jest to kolejna okazja, by wykazać im nielogiczność ich myślenia i powierzchowność i legalizm w zachowywaniu prawa.

II. Co Bóg mówi do mnie?
Najpierw zwrócę uwagę na zachowanie faryzeuszów. Mają wiele zewnętrznych zwyczajów religijnych, których usilnie przestrzegają. Jezus mówi im, że dbając jedynie o to, co zewnętrzne, zbyt łatwo dokonują jednocześnie osądów innych. Oskarżając faryzeuszów o większą wierność prawu rabinistycznemu niż Prawu Mojżesza, Jezus uderza w samo serce nie tylko religijności faryzejskiej, ale podważa wszelki rodzaj wypaczonej religijności. Najcięższe choroby, jakie mogą zgubić religie, nie są w stosunku do nich zewnętrzne, lecz wewnętrzne. Zapytam się, na ile to, co czynię w mojej wierze, wszelkie praktyki religijne są wyrazem mojego wnętrza? Czy nie czynię czegoś tylko na pokaz? Czy nie przywiązuję zbytniej uwagi do spraw drugorzędnych.
„Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem daleko jest ode Mnie”. Bóg patrzy w moje serce. Czy jest w nich prawość i szczerość, czy raczej postawa zakłamania czy nawet obłudy? Poproszę Boga, by moja zewnętrzna wierność wszelkim praktykom religijnym była wyrazem mojego wnętrza.
„Umiecie dobrze uchylać przykazanie Boże, aby swoją tradycję zachować”. Jeden z najcięższych zarzutów, jakie Jezus kieruje do faryzeuszów i do mnie. Przestrzega przed manipulowaniem Słowem Bożym. Można tak się przywiązać do starych tradycji, że aby je zachować zacznę naginać słowa Boże do własnych celów.

III. Do czego Bóg mnie wzywa?
Modlitwa: o ustrzeżenie od zakłamania serca i powierzchownych zachowań.

Piotr Koźlak CSsR

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *