Lectio Divina

Czwartek II tydzień zwykły

Mk 3, 7-12

   I. O czym mówi Bóg?
   Ewangelista Marek zakończył opisywanie sporów na temat tradycji, szczególnie rozumienia szabatu, by skupić się na teraz na skutkach dotychczasowej działalności Jezusa. Wieść o Jezusie i cudach, jakich dokonał rozeszła się po okolicach i dlatego ludzie licznie przybywają w okolice jeziora Galilejskiego. Potrzebują uzdrowienia fizycznego i jeszcze bardziej duchowego. Są gotowi na długą drogę, by spotkać Jezusa. 

   II. Co Bóg mówi do mnie?
   „Szło do Jezusa wielkie mnóstwo na wieść o tym, co zdziałał”. Ludzie garną się do Jezusa, ponieważ doświadczyli Jego konkretnej pomocy. Są chorzy, nie mają znikąd pomocy. Jedyną osobą, która jest gotowa im pomóc to Jezus. Pomyślę o moim zdrowiu duchowym. Czy powinienem przyłączyć się do tych osób chorych, którzy potrzebują uleczenia ducha? Czy nie wstydzę się mówić Bogu na modlitwie o moich słabościach, upadkach i grzechach?
   „Polecił swoim uczniom, by łódka była dla Niego stale w pogotowiu”. Jezus musiał sobie poradzić z coraz większa liczbą ludzi, którzy potrzebowali Jego pomocy, stąd prosi o pomoc swoich uczniów. Są Jego współpracownikami. Jeszcze nie głoszą Dobrej Nowiny, ale mogą być pomocni w posłudze swego Mistrza. Czy czuję się współpracownikiem Jezusa? 
   „Nawet duchy nieczyste padały przed Nim i wołały: Ty jesteś Synem Bożym”. Przypatrzę się tej wyjątkowej scenie. Jezus pokazuje, że demony są Mu poddane. Potrafią zniewalać ludzi, ale tracą swoją moc w obecności Jezusa. Uświadomię sobie, że tylko w jedności z Jezusem jestem gotów pokonywać wszelkie pokusy i trudności. Pomyślę przez chwilę o grzechach, które mnie szczególnie zniewalają. Poproszę Jezusa o pomoc.

   III. Do czego Bóg mnie wzywa, czyli moje postanowienie.
   Polecę w modlitwie osobistej Jezusowi osobę chorą, potrzebującą duchowego uzdrowienia. 

Piotr Koźlak CSsR

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *